Relacja między człowiekiem a agentem AI w pracy twórczej przypomina interakcję dwóch różnych umysłów siedzących przy jednym biurku. Jeden z nich – ludzki – wnosi zamiar, emocjonalny kontekst i osobiste doświadczenie. Drugi – agent – proponuje natychmiastowe przeszukiwanie ogromnych zbiorów informacji, tworzenie wielu wariantów i porządkowanie chaotycznych pomysłów w logiczną całość.
Przy pisaniu tekstu agent może pełnić rolę pierwszego szkicownika: podaje propozycje ujęć, podsuwa alternatywne konstrukcje zdań albo sygnalizuje miejsca, w których wywód gubi przejrzystość. Autor natomiast decyduje, które z tych sugestii zaakceptować, a które odłożyć na bok, bo tylko on rozumie głębszy sens całego komunikatu.
Podobnie przedstawia się to w pracy wizualnej czy dźwiękowej. Agent przygotowuje warianty kolorystyczne, komponuje wstępne motywy, organizuje surowe materiały. Człowiek nakłada na to osobisty filtr estetyczny, selekcjonując to, co wkomponowuje się w jego wizję. Linia podziału między udziałem maszyny a wkładem człowieka staje się płynna, ale to dokładnie ta nieostrość daje najciekawsze efekty.
Najważniejsze w takiej współpracy jest wyraźne określenie ról na starcie. Gdy człowiek postrzega agenta jedynie jako wykonawcę poleceń, marnuje jego możliwości do zaskakiwania nieoczekiwanymi połączeniami. Jeśli natomiast oddaje mu pełną kontrolę, ryzykuje utratę własnego głosu. Najlepsza droga leży pośrodku – agent jako czujny rozmówca, człowiek jako ostateczny sędzia smaku.